Hip-Hop w USA

Powstał w początkach lat 70. XX wieku w ubogich dzielnicach wielkich amerykańskich miast zamieszkiwanych przez czarnych. Bieda, bezrobocie i przestępczość panujące na ulicach gett powodowały frustrację, poczucie wykluczenia i sprzeciw wobec systemu i supremacji białych Amerykanów. Na tym podłożu wyrastały postulaty i aspiracje czarnej młodzieży, która stworzyła i rozpowszechniła kulturę hip-hop.

Można wymienić następujące fazy rozwoju amerykańskiego rapu: wczesne proste utwory i naiwne rymy, rymowane zapowiedzi i komentarze podczas dyskotek na początku lat 80., gangsta rap pod koniec dekady i trwająca do chwili obecnej wybujała komercja.

Po nawiązaniu przez hip-hop lat 80. zeszłego wieku do poglądów Malcolma X, jego politycznym obliczem stała się nacjonalistyczna wersja islamu połączona z wątkami antykapitalistycznymi, bliskimi krytyce społecznej znanej z ideologii radykalnej lewicy.

Po kilku latach dominacji rapu polityczno-religijnego pojawił się inny nurt tej muzyki, tzw. gangsta rap. Sprzeciw wobec aparatu represywnego państwa przeistoczył się w nim w otwartą nienawiść do policji; etos człowieka z getta walczącego o własną godność zastąpił wzorzec jednostki żyjącej poza prawem, a zamiast postulatów przebudowy społeczeństwa pojawił się nacisk na indywidualny sukces finansowy połączony z eksponowaniem jego zewnętrznych atrybutów: kosztownej biżuterii, drogich samochodów i towarzystwa luksusowych kobiet. Gangsta-rap związany był mocno z subkulturą młodzieżowych gangów rywalizujących ze sobą o strefy wpływów w czarnych gettach.

W następnych latach hip-hop stawał się coraz bardziej popularny, otwierały się przed nim podwoje rozgłośni radiowych i stacji telewizyjnych. Telewizja MTV, początkowo w ogóle niechętna czarnym, wkrótce zaczęła puszczać ich muzykę, po czym stała się nawet wzorem politycznej poprawności (political correctness). Rap w USA przestał ograniczać się wyłącznie do czarnej publiczności, zaczął zdobywać popularność również wśród innych grup etnicznych, zwłaszcza tych dotkniętych społeczną marginalizacją – początkowo Latynosów, potem także białych.

Muzyka

Niektórzy twórcy (tzw. producenci) tworzą muzykę hip-hopową od początku do końca. Podstawową dla hip-hopu jest jednak technika samplowania i loopowania, polegająca na zapętlaniu i miksowaniu niewielkich fragmentów dźwiękowych, zaczerpniętych bądź to z płyt innych wykonawców bądź to z zestawów próbek (sampli), przygotowanych specjalnie do tego typu zastosowań (breakbeat). Taka metoda komponowania, oparta o cytat i iterację, wbrew pozorom daje nieraz znakomite rezultaty – produkcje fascynujące brzmieniowo i wartościowe artystycznie, chociaż w wielu skrajnych przypadkach wymyka się tradycyjnie pojmowanej oryginalności. Tak jest na przykład, kiedy samplowana jest znaczna część kompletnej aranżacji muzycznej. Problemów przysparza też sampling z nagrań solowych innych artystów, szczególnie nie hip-hopowych. Sampling daje hip-hopowym utworom charakter i głębię i jest źródłem tak charakterystycznych dla tej muzyki specjalnych efektów. Samplowane fragmenty nabierają w nowym kontekście nowego życia i nowej jakości, do czego jednak twórcy oryginalnych brzmień często nie odnoszą się pozytywnie, a chroniące własność intelektualną wytwórnie płytowe grożą akcją sądową. W Polsce np. miały miejsce w tym względzie konflikty miedzy Wzgórzem Ya-Pa-3 a Czesławem Niemenem, a kilka lat później między Peją a Stanem Borysem. W rezultacie producenci beatów są pod presją używania krótkich i zmienionych, praktycznie nierozpoznawalnych fragmentów, lub nawet w ogóle zaniechania techniki samplowania bez zgody oryginalnego autora. Hip-hopowi kompozytorzy mogą też, w miarę posiadanych możliwości, używać jakichkolwiek metod skomputeryzowanej i tradycyjnej muzyki Grand Wizard Theodore’a.

Początkowo do robienia hip-hopowych imprez wystarczał mikrofon i dwa gramofony. Przełomem było odkrycie przez Grand Wizard Theodore’a scratchowania – czyli techniki szybkiego poruszania w przód i tył płytą położoną na talerzu gramofonu i uzyskaniu w ten sposób charakterystycznego dźwięku “szurania”, naprzemian podgłaśnianego i wyciszanego. Nastąpiła błyskawiczna ewolucja i coraz więcej DJ-i tworzyło swoje indywidualne triki. W ten sposób gramofon stał się właściwie pełnoprawnym instrumentem, gdyż okazało się, że można “zagrać” na nim dowolny dźwięk, a “turntablizm”, czyli “granie” na dwóch gramofonach jednocześnie, urosło do rangi sztuki. Jeszcze inną techniką, która ewoluowała wraz z rozwojem hip-hopu jest human beatbox – naśladowanie różnych dźwięków (mogące z powodzeniem zastąpić instrumentalny akompaniament) i tworzenie rytmu ustami. Zasadniczym punktem było to żeby być uważanym jako dobrym przez innego równego sobie emce. Faktem było to, że chwalone i pozytywne twierdzenia rapera były równe z innymi miejscowymi tzw. bohaterami np. gwiazdami sportu., Jeśli ktoś był powolny, to rymował w wolnym tępię, gdy ktoś był nadpobudliwy to rymował w szybszym tempie. Dwie osoby nie rapowały tak samo, nawet wtedy, gdy recytowały te same rymy. Było bardzo wielu ludzi, którzy starali się i naśladowali czyjeś style, ale wtedy nie mieli indywidualnej osobowości. Rap popularny jest do dziś wśród miejscowej młodzieży z tego samego powodu jak w zarysach z wcześniejszych czasów.

Rap

W Ameryce liryczna warstwa rapu opiera się na slangu używanym w czarnych gettach. Rapu chwytali się młodzi nowojorczycy, ponieważ oferował im szansę swobodnego wyrażania swoich poglądów. Gry rymowane były ich manifestem. Ważniejsze było to, że sztuka ta stała się dostępna dla wszystkich. Nikt nie potrzebował dużej ilości pieniędzy, ani kosztownego sprzętu do rymowania. Nikt nie potrzebował lekcji ani czegoś podobnego. Rapowanie było zdolnością, którą można było praktykować w każdej chwili. Rap stał się także popularny, dlatego, że oferował nieskończone wyzwania. Tam nie było żadnych ustalonych reguł, oprócz tego, że trzeba było być oryginalnym i rymy musiały wchodzić w bit muzyki. Wszystko było możliwe.

Rap a biznes

Ponieważ rap stał się wielkim biznesem, dało to dużo nieprawdziwych złudzeń o szybkiej ucieczce człowieka z twardych warunków życia w mieście. Dużo jest dzieciaków, które wierzą w to, że do życia potrzebne są im tylko dobre rymy.
Początkowo Hip-Hop był formą ekspresji.
Hip-Hop został po raz pierwszy rozpowszechniony we wczesnych latach 70-tych, w których nastąpiły zmiany w popularności Hip-Hop’u poprzez radia prowadzone przez czarnych. Wcześniej od Hip-Hop’u czarne audycje radiowe odgrywały ważną rolę w komunikacji. Tam umieszczano dźwięk i kreowano klimat dla ludzi, dla których było ono podstawowym źródłem informacji. Tam znajdowała się prawda dla młodych ludzi. Interesującego znaczenia nabrały radia czarnych i rola dj’ów grających w ciągu afrykańsko – amerykańskich audycji, których tematem były liczne przemowy bardzo wybitnych osobowości. Na przykład w sierpniu 67 roku Martin Luther King Jr zaadresował do Związku Telewizyjnych i Radiowych Prezenterów elokwentną mowę, w której namawiał dj’ów grających w czarnych radiach, żeby pomogli w podtrzymaniu Ruchu Cywilnych Praw przy życiu. Odbiło się to echem w gazetach i telewizji, Ruch był popularny i częsciej widoczny w mediach, dzięki temu “czarni kumple” mogli aktywniej uczestniczyć w nim. Poza tym powiedział, że “czarni kumple” sprawdzają się dla radia jako jego podstawowe źródło informacji.

Raperzy

Pionierem Hip-Hop’u był Afrika Bambaataa, w czołówce znaleźli się również Chief Rocker Busy Bee, Grandmaster Flash and the Furious Four, Grand Wizard Theodore ad the Fantastic Romantic Five, Funky Four Plus One More, Crash Crew, Master Don Committee Długo mówiono jak NY zaczął zapodziewać koneksje z muzyka funk w tamtym okresie. Zapisał, że ustanowione rockowe akta robiące rodzajowe brzmienie dyskotekowych melodii, znalazły swoje miejsce w radiu czarnych, czego artyści jak Rod Stewart czy Rolling Stones byli dobrymi przykładami. W miedzy czasie czarni artyści jak: James Brown czy George Clinton byli dużą częścią artystów nie słyszanych na liniach. Nawet ewangelia – sentymentalne disco definiowana tak była przez “Philly sound” znalazło to swoje zagubione uzasadnienie. Poprzez stereotypy , opisywano podmiejskie białe dzieciaki w długich włosach wyjące haniebne slogany: “disco ssie?”. Hip-Hop był bezpośrednią odezwą i pomału poił zeuropanizowaną muzykę disco i przenikał na dalej. W okresie początkowego rozwoju hip-hop’u, muzyka House rozwijała się pośród “braci” w Chicago, muzyka GoGo wynurzyła się pośród braci ze stanu Waszyngton i czarnych kumpli z Kalifornii, wzorowała się w sumie na muzyce funk.

Wszystko to było odezwą przeciw muzyce disco. We wczesnych latach hip-hop’u istniały składy break dance’owe, które skupiały między innymi byłych członków gangów. Jedną z takich grup była Bambataa’s Universal Zulu. Scena rosła, a imprezy blokowe stały się bardzo popularne. To było interesujące, gdy grała muzyka a kabriolety wypełnione były “materiałem nie do grania”: James Brown, Sly & Family Stone, Gill Scott Heron i inni artysci. Od tego czasu młodsze pokolenia zaczynały budować nowe tradycje na podstawie starszych. Łamane takty stawały się coraz popularniejsze, a MC, aby uatrakcyjnić imprezy organizowali podczas swoich występów, pokazy tańca, reszta uczestników stała i słuchała raperów.

Raperzy poszukiwali rymów pokazujących ich indywidualność, przenikliwość i zręczność łączenia. Definicją jednego ze styli rymowania była zdolność wchodzenia rymów w bit, używanie prostych metafor i czyste brzmienie. We wczesnych czasach raperzy potrafili bez przerwy, godzinami stać za mikrofonem. Na początku raperzy pisali rymy na kartkach i popisywali się na jam’ach, to było jednak głównym grzechem. Początkujący raperzy dawali krótkie i proste rymy. Później jednak coraz bardziej urozmaicali je i wykorzystywali coraz to dojrzalsze słowa i metafory. Większość MC obliczało ilość rymów w wersach, to pozostało do dziś.

Wcześni raperzy potrafili przedstawiać smutki w korzystnym świetle. Pionierem-raperem był również Melle-Mel, który spędzał dużo czasu poświęcając nad doskonaleniem sowich rymów. Wróćmy teraz do lat 70tych i do początków lat 80tych, kiedy artyści nie nagrywali po 2 piosenki, albo po jednej i spędzali całą noc nad mikrofonem ze sowimi kumplami, którzy przysłuchiwali się i przypatrywali uważnie. Niektóre z tych grup zaczynały tylko od mikrofonów i dwóch tarczy obrotowych.

Przedstawiona powyżej historia Hip-hopu od jego początku do lat 80tych miała wielkie znaczenie dla Hip-Hop’u w dzisiejszych czasach. Pierwsze rapowe nagrania stały się inspiracją dla wielu młodych ludzi, którzy próbowali i nadal próbują tego rzemiosła. Hip-Hop’owy rynek rozwinął się najpierw tam gdzie stało się to w pewnym sensie ucieczką od getta a później w Europie gdzie rozwija się do dziś i oby tak dalej…

Taniec

Taniec breakdance z prywatek Bronksu i Harlemu wyrósł na kolejny ważny składnik kultury hiphopu. Wyłonił się on dzięki wprowadzeniu przez DJa Herca techniki wydłużania za pomocą dwóch egzemplarzy tej samej płyty tzw. break, czyli fragmentu utworu z bogatą linią perkusyjną stanowiącego swego radzaju chwilowe “złamanie” stałej rytmiki utworu. Rozpoczęcie przez DJa zapętlenia break’a było jednoczesnym sygnałem dla b-boys i b-girls by rozpoczęli swój taniec. Tancerze przykuwają uwagę płynnymi ruchami, gimnastyczną sprawnością i figurami akrobatycznymi. Widowiskowości dodaje niewielka powierzchnia, na której realizowane bywają najbardziej nawet skomplikowane układy. Mieszanka różnorodnych wpływów kulturowych wzbogacała breakdance o nowe kroki i triki.

Graffiti

Innym rodzajem hiphopowej aktywności jest malowanie, pisanie po murach bloków, kamienic, budynków publicznych ,stacjach metra i po wagonach pociągów. Przeważnie odbywa się to bez wiedzy właściciela malowanego obiektu pod osłoną nocy, a więc przez “establishment” uznawane jest za przejaw wandalizmu. Dzieło zostaje zamalowane na polecenie właściciela budynku i znika bezpowrotnie, chyba, że zostało sfotografowane i opublikowane. Czasem odbywają się tzw. jamy (czyt. dżemy), czyli imprezy okolicznościowe, podczas których ściany są legalnie malowane przez graficiarzy.

Graffiti, a mentalność społeczna

W mentalności wielu ludzi mylnie zakorzenił się pogląd, że byle bohomaz na murze to “graffiti”, mimo, że on z tą sztuką nie ma nic wspólnego, a już najmniej słowa nawołujące do nienawiści do jakiejś grupy ludzi, czy choćby przeciwnego klubu sportowego. Założeniem graffiti jest przedstawianie haseł pozytywnych, dotyczących wolności czy pokoju. Dziś przeważnie w artystyczny sposób namalowany tag, (czyli ksywka, pseudonim) podświadomie ujawnia bunt grafficiarza wobec rzeczy, które mu się nie podobają np. nierówność, nieuczciwa polityka osób rządzących krajem.

Dzięki murom grafficiarze często pozdrawiają zaprzyjaźnione ekipy i pokazują swój styl, oryginalność i umiejętności. Innym sposobem pokazania swojej twórczości jest malowanie pociągów, czy też zamieszczanie zdjęć prac w Internecie, dzięki czemu można pokazać się odległych miejscach.

Rok: 2006-10-20
Źródła:

http://pl.wikipedia.org/

www. hip-hop.pl
inne źródła

Zostaw odpowiedź